„Cięte historie” to adaptacja kilku opowiadań Arkadija Awierczenki, prawie nieznanego w Polsce klasyka literatury rosyjskiej początku XX w., którego twórczość wyrasta wprost z tradycji humoresek Gogola i Czechowa. W krótkich, prawie bez wyjątku miłosnych historiach mających urok bibelotu, Awierczenko ze staroświecką elegancją, rzadkim smakiem oraz sympatią do drugiego człowieka kreśli humorystyczne obrazy ludzkich przywar, śmiesznostek i naiwności.

<< Któż z nas miałby odwagę napisać, że matka jest „stara i nudna”, a co dopiero nazywać matkę hieną, nie mówiąc już o innych inwektywach (…). Któż odważyłby się napisać o Polsce, że to „kraj ohydny”, a Polacy „nie rozumieją własnej historii i tożsamości nie mają, współczuć nie umieją, empatii nie znają”, że to „plemię sklajstrowane mitem”, a „indywidualność tutaj zabroniona”? „Chyba desperatka./ Albo dezerter w obłędzie” – taką odpowiedź znajdujemy w samym „Utworze o Matce i Ojczyźnie”. Taką desperatką jest w pewnym sensie jego autorka Bożena Keff, zdecydowana wypowiedzieć niewyobrażalne. >>
        B. Helbig-Mischewski, Time to say fuck you – o matce, ojczyźnie i okrucieństwie ofiar, „Pogranicza” 2009, nr 4.

„Migrena” to spektakl o kobietach i o macierzyństwie. Dramat inspirowany jest opowiadaniem norweskiej noblistki Sigrid Undset, a napisany został przez Antoninę Grzegorzewską z myślą o reżyser Annie Augustynowicz.

„Migrena” to spektakl o kobietach i o macierzyństwie. Dramat inspirowany jest opowiadaniem norweskiej noblistki Sigrid Undset, a napisany został przez Antoninę Grzegorzewską z myślą o reżyser Annie Augustynowicz.

Idealny pomysł na spędzenie Walentynek z wyjątkową i bliską Twojemu sercu osobą.
Serdecznie zapraszamy do Teatru Małego.

W tej świetnie skonstruowanej tragikomedii autorka dotyka problemów, które wciąż są aktualne: podwójna moralność, zakłamane relacje rodzinne, kult pozorów. Zapolska szydzi ze swoich bohaterów bezlitośnie, pokazując ich w najbardziej kompromitujących sytuacjach, ale nie zapomina przy tym, że z tych komicznych okoliczności wynikają prawdziwie tragiczne skutki.

W tej świetnie skonstruowanej tragikomedii autorka dotyka problemów, które wciąż są aktualne: podwójna moralność, zakłamane relacje rodzinne, kult pozorów. Zapolska szydzi ze swoich bohaterów bezlitośnie, pokazując ich w najbardziej kompromitujących sytuacjach, ale nie zapomina przy tym, że z tych komicznych okoliczności wynikają prawdziwie tragiczne skutki.

W tej świetnie skonstruowanej tragikomedii autorka dotyka problemów, które wciąż są aktualne: podwójna moralność, zakłamane relacje rodzinne, kult pozorów. Zapolska szydzi ze swoich bohaterów bezlitośnie, pokazując ich w najbardziej kompromitujących sytuacjach, ale nie zapomina przy tym, że z tych komicznych okoliczności wynikają prawdziwie tragiczne skutki.

Mateusz Przyłęcki dokonuje kompilacji fragmentów różnego rodzaju poradników, instrukcji, przepisów, regulaminów i w dowcipny sposób pokazuje nam, jak bardzo podatni jesteśmy na zamykanie się w strukturach dających poczucie bezpieczeństwa, ale jednocześnie pozbawiających nas głębszej refleksji i sprzyjających zagubieniu. Przedstawienie skłania do przyjrzenia się kondycji człowieka, naszym pragnieniom i zmaganiom życiowym. Komedia z niebłahym tematem.

Mateusz Przyłęcki dokonuje kompilacji fragmentów różnego rodzaju poradników, instrukcji, przepisów, regulaminów i w dowcipny sposób pokazuje nam, jak bardzo podatni jesteśmy na zamykanie się w strukturach dających poczucie bezpieczeństwa, ale jednocześnie pozbawiających nas głębszej refleksji i sprzyjających zagubieniu. Przedstawienie skłania do przyjrzenia się kondycji człowieka, naszym pragnieniom i zmaganiom życiowym. Komedia z niebłahym tematem.

Mateusz Przyłęcki dokonuje kompilacji fragmentów różnego rodzaju poradników, instrukcji, przepisów, regulaminów i w dowcipny sposób pokazuje nam, jak bardzo podatni jesteśmy na zamykanie się w strukturach dających poczucie bezpieczeństwa, ale jednocześnie pozbawiających nas głębszej refleksji i sprzyjających zagubieniu. Przedstawienie skłania do przyjrzenia się kondycji człowieka, naszym pragnieniom i zmaganiom życiowym. Komedia z niebłahym tematem.

Mateusz Przyłęcki dokonuje kompilacji fragmentów różnego rodzaju poradników, instrukcji, przepisów, regulaminów i w dowcipny sposób pokazuje nam, jak bardzo podatni jesteśmy na zamykanie się w strukturach dających poczucie bezpieczeństwa, ale jednocześnie pozbawiających nas głębszej refleksji i sprzyjających zagubieniu. Przedstawienie skłania do przyjrzenia się kondycji człowieka, naszym pragnieniom i zmaganiom życiowym. Komedia z niebłahym tematem.

Mateusz Przyłęcki dokonuje kompilacji fragmentów różnego rodzaju poradników, instrukcji, przepisów, regulaminów i w dowcipny sposób pokazuje nam, jak bardzo podatni jesteśmy na zamykanie się w strukturach dających poczucie bezpieczeństwa, ale jednocześnie pozbawiających nas głębszej refleksji i sprzyjających zagubieniu. Przedstawienie skłania do przyjrzenia się kondycji człowieka, naszym pragnieniom i zmaganiom życiowym. Komedia z niebłahym tematem.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

Kiedy widzicie kobietę i mężczyznę w urzędzie stanu cywilnego, zastanówcie się, które z nich stanie się mordercą” – to jedna z myśli zawartych w sztuce Schmitta. Jej bohaterowie to Gilles i Lisa, małżeństwo z kilkunastoletnim stażem, w stanie lekkiego kryzysu. On nieoczekiwanie traci pamięć. Ona ma jedyną w życiu szansę zbudować ich wspólne życie i przeszłość na nowo. Razem mają możliwość po raz drugi przeżyć chociażby… noc poślubną. Czy Lisa zachowa dla siebie jakiś mroczny sekret? „Małe zbrodnie…” to sensacyjna historia małżeństwa, które tylko z pozoru jest podobne do innych.

Kiedy widzicie kobietę i mężczyznę w urzędzie stanu cywilnego, zastanówcie się, które z nich stanie się mordercą” – to jedna z myśli zawartych w sztuce Schmitta. Jej bohaterowie to Gilles i Lisa, małżeństwo z kilkunastoletnim stażem, w stanie lekkiego kryzysu. On nieoczekiwanie traci pamięć. Ona ma jedyną w życiu szansę zbudować ich wspólne życie i przeszłość na nowo. Razem mają możliwość po raz drugi przeżyć chociażby… noc poślubną. Czy Lisa zachowa dla siebie jakiś mroczny sekret? „Małe zbrodnie…” to sensacyjna historia małżeństwa, które tylko z pozoru jest podobne do innych.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

Kiedy widzicie kobietę i mężczyznę w urzędzie stanu cywilnego, zastanówcie się, które z nich stanie się mordercą” – to jedna z myśli zawartych w sztuce Schmitta. Jej bohaterowie to Gilles i Lisa, małżeństwo z kilkunastoletnim stażem, w stanie lekkiego kryzysu. On nieoczekiwanie traci pamięć. Ona ma jedyną w życiu szansę zbudować ich wspólne życie i przeszłość na nowo. Razem mają możliwość po raz drugi przeżyć chociażby… noc poślubną. Czy Lisa zachowa dla siebie jakiś mroczny sekret? „Małe zbrodnie…” to sensacyjna historia małżeństwa, które tylko z pozoru jest podobne do innych.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

„Białe baloniki” to przedstawienie dla młodych widzów. Bohater sztuki Magdy Fertacz – Piotruś, którego rodzice, jak wszyscy, popełniają błędy, przysparzają problemów i nie są perfekcyjni – wyrusza w podróż w poszukiwaniu taty. Trafia do świata fantazji, który, jak się okazuje, także nie jest idealny, bywa niebezpieczny i straszny, zdarza się, że panuje w nim kłamstwo.

„Białe baloniki” to przedstawienie dla młodych widzów. Bohater sztuki Magdy Fertacz – Piotruś, którego rodzice, jak wszyscy, popełniają błędy, przysparzają problemów i nie są perfekcyjni – wyrusza w podróż w poszukiwaniu taty. Trafia do świata fantazji, który, jak się okazuje, także nie jest idealny, bywa niebezpieczny i straszny, zdarza się, że panuje w nim kłamstwo.

„Białe baloniki” to przedstawienie dla młodych widzów. Bohater sztuki Magdy Fertacz – Piotruś, którego rodzice, jak wszyscy, popełniają błędy, przysparzają problemów i nie są perfekcyjni – wyrusza w podróż w poszukiwaniu taty. Trafia do świata fantazji, który, jak się okazuje, także nie jest idealny, bywa niebezpieczny i straszny, zdarza się, że panuje w nim kłamstwo.

„Dzień świra” jest jednym z najważniejszych tekstów dramatycznych, napisanych w ostatnich latach w Polsce. Z jednej strony historia Adasia Miauczyńskiego może być odczytywana jako  żywot sfrustrowanego nauczyciela języka polskiego i życiowego nieudacznika. Z drugiej strony, postać stworzona przez Koterskiego jest groteskową wersją życia współczesnego Polaka – śmieszną i ogromnie smutną.

„Dzień świra” jest jednym z najważniejszych tekstów dramatycznych, napisanych w ostatnich latach w Polsce. Z jednej strony historia Adasia Miauczyńskiego może być odczytywana jako  żywot sfrustrowanego nauczyciela języka polskiego i życiowego nieudacznika. Z drugiej strony, postać stworzona przez Koterskiego jest groteskową wersją życia współczesnego Polaka – śmieszną i ogromnie smutną.

„Dzień świra” jest jednym z najważniejszych tekstów dramatycznych, napisanych w ostatnich latach w Polsce. Z jednej strony historia Adasia Miauczyńskiego może być odczytywana jako  żywot sfrustrowanego nauczyciela języka polskiego i życiowego nieudacznika. Z drugiej strony, postać stworzona przez Koterskiego jest groteskową wersją życia współczesnego Polaka – śmieszną i ogromnie smutną.

Helen i Frazer to młode małżeństwo, którego usystematyzowane życie opiera się na robieniu kariery. Ona - dekoratorka wnętrz - właśnie kończy swój pierwszy samodzielny projekt. On - spec od reklamy - właśnie rozpoczyna swoją pierwszą dużą kampanię. Dobry samochód, świetna praca, niezłe zarobki, piękny dom, drogie wakacje, markowe ubrania, wygoda, bezpieczeństwo, sukces, prestiż, powodzenie - to świat, do którego aspirują.

Komedia z elementami farsowymi i wątkiem kryminalnym. Poprowadzony w lekkim tonie rozwój wydarzeń opiera się w głównej mierze na tajemnicy, niedopowiedzeniach i sekretnych połączeniach losów bohaterów, z których oni sami nie zdają sobie sprawy.

Helen i Frazer to młode małżeństwo, którego usystematyzowane życie opiera się na robieniu kariery. Ona - dekoratorka wnętrz - właśnie kończy swój pierwszy samodzielny projekt. On - spec od reklamy - właśnie rozpoczyna swoją pierwszą dużą kampanię. Dobry samochód, świetna praca, niezłe zarobki, piękny dom, drogie wakacje, markowe ubrania, wygoda, bezpieczeństwo, sukces, prestiż, powodzenie - to świat, do którego aspirują.

Komedia z elementami farsowymi i wątkiem kryminalnym. Poprowadzony w lekkim tonie rozwój wydarzeń opiera się w głównej mierze na tajemnicy, niedopowiedzeniach i sekretnych połączeniach losów bohaterów, z których oni sami nie zdają sobie sprawy.

Helen i Frazer to młode małżeństwo, którego usystematyzowane życie opiera się na robieniu kariery. Ona - dekoratorka wnętrz - właśnie kończy swój pierwszy samodzielny projekt. On - spec od reklamy - właśnie rozpoczyna swoją pierwszą dużą kampanię. Dobry samochód, świetna praca, niezłe zarobki, piękny dom, drogie wakacje, markowe ubrania, wygoda, bezpieczeństwo, sukces, prestiż, powodzenie - to świat, do którego aspirują.

Komedia z elementami farsowymi i wątkiem kryminalnym. Poprowadzony w lekkim tonie rozwój wydarzeń opiera się w głównej mierze na tajemnicy, niedopowiedzeniach i sekretnych połączeniach losów bohaterów, z których oni sami nie zdają sobie sprawy.

<< Któż z nas miałby odwagę napisać, że matka jest „stara i nudna”, a co dopiero nazywać matkę hieną, nie mówiąc już o innych inwektywach (…). Któż odważyłby się napisać o Polsce, że to „kraj ohydny”, a Polacy „nie rozumieją własnej historii i tożsamości nie mają, współczuć nie umieją, empatii nie znają”, że to „plemię sklajstrowane mitem”, a „indywidualność tutaj zabroniona”? „Chyba desperatka./ Albo dezerter w obłędzie” – taką odpowiedź znajdujemy w samym „Utworze o Matce i Ojczyźnie”. Taką desperatką jest w pewnym sensie jego autorka Bożena Keff, zdecydowana wypowiedzieć niewyobrażalne. >>
        B. Helbig-Mischewski, Time to say fuck you – o matce, ojczyźnie i okrucieństwie ofiar, „Pogranicza” 2009, nr 4.

<< Któż z nas miałby odwagę napisać, że matka jest „stara i nudna”, a co dopiero nazywać matkę hieną, nie mówiąc już o innych inwektywach (…). Któż odważyłby się napisać o Polsce, że to „kraj ohydny”, a Polacy „nie rozumieją własnej historii i tożsamości nie mają, współczuć nie umieją, empatii nie znają”, że to „plemię sklajstrowane mitem”, a „indywidualność tutaj zabroniona”? „Chyba desperatka./ Albo dezerter w obłędzie” – taką odpowiedź znajdujemy w samym „Utworze o Matce i Ojczyźnie”. Taką desperatką jest w pewnym sensie jego autorka Bożena Keff, zdecydowana wypowiedzieć niewyobrażalne. >>
        B. Helbig-Mischewski, Time to say fuck you – o matce, ojczyźnie i okrucieństwie ofiar, „Pogranicza” 2009, nr 4.

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

Helen i Frazer to młode małżeństwo, którego usystematyzowane życie opiera się na robieniu kariery. Ona - dekoratorka wnętrz - właśnie kończy swój pierwszy samodzielny projekt. On - spec od reklamy - właśnie rozpoczyna swoją pierwszą dużą kampanię. Dobry samochód, świetna praca, niezłe zarobki, piękny dom, drogie wakacje, markowe ubrania, wygoda, bezpieczeństwo, sukces, prestiż, powodzenie - to świat, do którego aspirują.

„Dziewczyna na kanapie” to kilka historii z życia jednej kobiety. Przeszłość i teraźniejszość przeplatają się w nich, tworząc sieć wzajemnych zależności. Jon Fosse – jeden z najwybitniejszych współczesnych norweskich dramatopisarzy – obnaża ludzkie myśli i emocje językiem oszczędnym, a zarazem intensywnym i niepokojącym.

 

Helen i Frazer to młode małżeństwo, którego usystematyzowane życie opiera się na robieniu kariery. Ona - dekoratorka wnętrz - właśnie kończy swój pierwszy samodzielny projekt. On - spec od reklamy - właśnie rozpoczyna swoją pierwszą dużą kampanię. Dobry samochód, świetna praca, niezłe zarobki, piękny dom, drogie wakacje, markowe ubrania, wygoda, bezpieczeństwo, sukces, prestiż, powodzenie - to świat, do którego aspirują.

„Dziewczyna na kanapie” to kilka historii z życia jednej kobiety. Przeszłość i teraźniejszość przeplatają się w nich, tworząc sieć wzajemnych zależności. Jon Fosse – jeden z najwybitniejszych współczesnych norweskich dramatopisarzy – obnaża ludzkie myśli i emocje językiem oszczędnym, a zarazem intensywnym i niepokojącym.

 

Helen i Frazer to młode małżeństwo, którego usystematyzowane życie opiera się na robieniu kariery. Ona - dekoratorka wnętrz - właśnie kończy swój pierwszy samodzielny projekt. On - spec od reklamy - właśnie rozpoczyna swoją pierwszą dużą kampanię. Dobry samochód, świetna praca, niezłe zarobki, piękny dom, drogie wakacje, markowe ubrania, wygoda, bezpieczeństwo, sukces, prestiż, powodzenie - to świat, do którego aspirują.

„Dziewczyna na kanapie” to kilka historii z życia jednej kobiety. Przeszłość i teraźniejszość przeplatają się w nich, tworząc sieć wzajemnych zależności. Jon Fosse – jeden z najwybitniejszych współczesnych norweskich dramatopisarzy – obnaża ludzkie myśli i emocje językiem oszczędnym, a zarazem intensywnym i niepokojącym.

 

„Dziewczyna na kanapie” to kilka historii z życia jednej kobiety. Przeszłość i teraźniejszość przeplatają się w nich, tworząc sieć wzajemnych zależności. Jon Fosse – jeden z najwybitniejszych współczesnych norweskich dramatopisarzy – obnaża ludzkie myśli i emocje językiem oszczędnym, a zarazem intensywnym i niepokojącym.

 

Niewielka książeczka E.-E. Schmitta szybko stała się bestsellerem w całej Europie, uznano ją za wydarzenie na miarę Małego Księcia A. de Saint-Exupery` ego. Co jest w niej tak niezwykłego? Tworzą ją listy do Pana Boga, pisane  przez dziesięcioletniego chłopca, umierającego na białaczkę. Są one pięknym traktatem o wartości życia, o miłości i śmierci – i wbrew okolicznościom, w jakich powstają, nie jest to traktat przygnębiający.

Niewielka książeczka E.-E. Schmitta szybko stała się bestsellerem w całej Europie, uznano ją za wydarzenie na miarę Małego Księcia A. de Saint-Exupery` ego. Co jest w niej tak niezwykłego? Tworzą ją listy do Pana Boga, pisane  przez dziesięcioletniego chłopca, umierającego na białaczkę. Są one pięknym traktatem o wartości życia, o miłości i śmierci – i wbrew okolicznościom, w jakich powstają, nie jest to traktat przygnębiający.

Niewielka książeczka E.-E. Schmitta szybko stała się bestsellerem w całej Europie, uznano ją za wydarzenie na miarę Małego Księcia A. de Saint-Exupery` ego. Co jest w niej tak niezwykłego? Tworzą ją listy do Pana Boga, pisane  przez dziesięcioletniego chłopca, umierającego na białaczkę. Są one pięknym traktatem o wartości życia, o miłości i śmierci – i wbrew okolicznościom, w jakich powstają, nie jest to traktat przygnębiający.

„Dziewczyna na kanapie” to kilka historii z życia jednej kobiety. Przeszłość i teraźniejszość przeplatają się w nich, tworząc sieć wzajemnych zależności. Jon Fosse – jeden z najwybitniejszych współczesnych norweskich dramatopisarzy – obnaża ludzkie myśli i emocje językiem oszczędnym, a zarazem intensywnym i niepokojącym.

 

„Dziewczyna na kanapie” to kilka historii z życia jednej kobiety. Przeszłość i teraźniejszość przeplatają się w nich, tworząc sieć wzajemnych zależności. Jon Fosse – jeden z najwybitniejszych współczesnych norweskich dramatopisarzy – obnaża ludzkie myśli i emocje językiem oszczędnym, a zarazem intensywnym i niepokojącym.

 

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

„Dziewczyna na kanapie” to kilka historii z życia jednej kobiety. Przeszłość i teraźniejszość przeplatają się w nich, tworząc sieć wzajemnych zależności. Jon Fosse – jeden z najwybitniejszych współczesnych norweskich dramatopisarzy – obnaża ludzkie myśli i emocje językiem oszczędnym, a zarazem intensywnym i niepokojącym.

 

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

Zaskakująca angielska komedia rozgrywająca się w piętrowej przestrzeni tak, jak piętrowe jest oszustwo w tytułowym rodzinnym interesie. Czy powołanie na dyrektora firmy człowieka uczciwego ma zaświadczyć o jej nieskazitelności czy raczej służyć dalszemu maskowaniu korupcji? Czy uczciwość może pozostać bez skazy w otoczeniu kłamstwa? Odpowiedź okaże się co najmniej nieoczekiwana.

„Cięte historie” to adaptacja kilku opowiadań Arkadija Awierczenki, prawie nieznanego w Polsce klasyka literatury rosyjskiej początku XX w., którego twórczość wyrasta wprost z tradycji humoresek Gogola i Czechowa. W krótkich, prawie bez wyjątku miłosnych historiach mających urok bibelotu, Awierczenko ze staroświecką elegancją, rzadkim smakiem oraz sympatią do drugiego człowieka kreśli humorystyczne obrazy ludzkich przywar, śmiesznostek i naiwności.

Gdzie kończy sie bohater, a zaczyna morderca? Judyta to kobieta rozdarta między wiarą, ojczyzną i poczuciem własnej godności. Aby zdobyć spokój duszy i ocalić swój kraj, musi popełnić morderstwo. Zdradza wszystko, w co wierzy i porzuca swoją jedyną miłość.

„Cięte historie” to adaptacja kilku opowiadań Arkadija Awierczenki, prawie nieznanego w Polsce klasyka literatury rosyjskiej początku XX w., którego twórczość wyrasta wprost z tradycji humoresek Gogola i Czechowa. W krótkich, prawie bez wyjątku miłosnych historiach mających urok bibelotu, Awierczenko ze staroświecką elegancją, rzadkim smakiem oraz sympatią do drugiego człowieka kreśli humorystyczne obrazy ludzkich przywar, śmiesznostek i naiwności.

Gdzie kończy sie bohater, a zaczyna morderca? Judyta to kobieta rozdarta między wiarą, ojczyzną i poczuciem własnej godności. Aby zdobyć spokój duszy i ocalić swój kraj, musi popełnić morderstwo. Zdradza wszystko, w co wierzy i porzuca swoją jedyną miłość.

„Cięte historie” to adaptacja kilku opowiadań Arkadija Awierczenki, prawie nieznanego w Polsce klasyka literatury rosyjskiej początku XX w., którego twórczość wyrasta wprost z tradycji humoresek Gogola i Czechowa. W krótkich, prawie bez wyjątku miłosnych historiach mających urok bibelotu, Awierczenko ze staroświecką elegancją, rzadkim smakiem oraz sympatią do drugiego człowieka kreśli humorystyczne obrazy ludzkich przywar, śmiesznostek i naiwności.

Gdzie kończy sie bohater, a zaczyna morderca? Judyta to kobieta rozdarta między wiarą, ojczyzną i poczuciem własnej godności. Aby zdobyć spokój duszy i ocalić swój kraj, musi popełnić morderstwo. Zdradza wszystko, w co wierzy i porzuca swoją jedyną miłość.

Przedstawienie „Desert” w choreografii Pauliny Wycichowskiej jest próbą spojrzenia na tę poetycką opowieść z perspektywy osoby dorosłej. Wyobrażenie książkowych postaci i ich wzajemnych relacji staje się bardziej złożone i niejednoznaczne. Poszczególne wątki spotkań łączy metaforyczne miejsce przestrzeni i umysłu – Pustynia, która stawia bohaterów i widza przed konfrontacją z samotnością.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

„Dzień świra” jest jednym z najważniejszych tekstów dramatycznych, napisanych w ostatnich latach w Polsce. Z jednej strony historia Adasia Miauczyńskiego może być odczytywana jako  żywot sfrustrowanego nauczyciela języka polskiego i życiowego nieudacznika. Z drugiej strony, postać stworzona przez Koterskiego jest groteskową wersją życia współczesnego Polaka – śmieszną i ogromnie smutną.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

„Dzień świra” jest jednym z najważniejszych tekstów dramatycznych, napisanych w ostatnich latach w Polsce. Z jednej strony historia Adasia Miauczyńskiego może być odczytywana jako  żywot sfrustrowanego nauczyciela języka polskiego i życiowego nieudacznika. Z drugiej strony, postać stworzona przez Koterskiego jest groteskową wersją życia współczesnego Polaka – śmieszną i ogromnie smutną.

Akcja „Makbeta” w inscenizacji Marcina Libera rozgrywa się na dachu wieżowca – możliwe, że to jedyny budynek ocalały po Apokalipsie, w niedalekiej przyszłości, a właściwie jutro, w mieście, w którym zło nigdy nie zasypia, w świecie, w którym nie ma dobrych władców, wśród zasad określanych przez mężczyzn, w którym kobiety pozornie są ofiarami ich brutalnych działań. Okazuje się jednak, że mają one moc sprawczą.

Współczesny wymiar sztuki nie zagubił największych walorów pisarstwa Fredry: komizmu, dowcipu, uroku języka, dystansu do literatury i teatru, do zdarzeń i ludzi. Powstała "Zemsta" doskonale komunikująca się z młodym pokoleniem, przemawia bowiem środkami wyrazu bliskimi widzom wychowanym na kinie i telewizji.

Współczesny wymiar sztuki nie zagubił największych walorów pisarstwa Fredry: komizmu, dowcipu, uroku języka, dystansu do literatury i teatru, do zdarzeń i ludzi. Powstała "Zemsta" doskonale komunikująca się z młodym pokoleniem, przemawia bowiem środkami wyrazu bliskimi widzom wychowanym na kinie i telewizji.

Współczesny wymiar sztuki nie zagubił największych walorów pisarstwa Fredry: komizmu, dowcipu, uroku języka, dystansu do literatury i teatru, do zdarzeń i ludzi. Powstała "Zemsta" doskonale komunikująca się z młodym pokoleniem, przemawia bowiem środkami wyrazu bliskimi widzom wychowanym na kinie i telewizji.

On, ona, ono. Ono przychodzi później – jako upragnione dziecko i jeszcze bardziej upragniony kochanek. Zjawia się niepostrzeżenie i generuje wszystkie tłumione tęsknoty i niewypowiedziane pragnienia. Wraz z rozwojem akcji z pozoru realistyczna historia zamienia się w przedziwną grę między partnerami, której stawką jest realizacja bycia kochanym. Dramat Jakuba Roszkowskiego jest debiutem autora, w tym roku tekst znalazł się w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej.

Co zrobi bohaterka przedstawienia po odebraniu telefonu pewnego mężczyzny, kiedy zostanie wzięta za kogoś, kim nie jest? „A komórka dzwoni” to komedia z wciągającą, kryminalną intrygą i zaskakującymi rozwiązaniami. Amerykańska autorka – Sarah Ruhl – obsypana nagrodami za teksty pisane dla teatru (m.in. finalistka nagrody Pulitzera za „Posprzątane”) stawia swoich bohaterów w niecodziennych sytuacjach. Świat, w którym poznamy postaci z jej utworu jest z jednej strony dobrze nam znany, z drugiej – jest odrealniony, wabi i zaskakuje.

On, ona, ono. Ono przychodzi później – jako upragnione dziecko i jeszcze bardziej upragniony kochanek. Zjawia się niepostrzeżenie i generuje wszystkie tłumione tęsknoty i niewypowiedziane pragnienia. Wraz z rozwojem akcji z pozoru realistyczna historia zamienia się w przedziwną grę między partnerami, której stawką jest realizacja bycia kochanym. Dramat Jakuba Roszkowskiego jest debiutem autora, w tym roku tekst znalazł się w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej.

Co zrobi bohaterka przedstawienia po odebraniu telefonu pewnego mężczyzny, kiedy zostanie wzięta za kogoś, kim nie jest? „A komórka dzwoni” to komedia z wciągającą, kryminalną intrygą i zaskakującymi rozwiązaniami. Amerykańska autorka – Sarah Ruhl – obsypana nagrodami za teksty pisane dla teatru (m.in. finalistka nagrody Pulitzera za „Posprzątane”) stawia swoich bohaterów w niecodziennych sytuacjach. Świat, w którym poznamy postaci z jej utworu jest z jednej strony dobrze nam znany, z drugiej – jest odrealniony, wabi i zaskakuje.

On, ona, ono. Ono przychodzi później – jako upragnione dziecko i jeszcze bardziej upragniony kochanek. Zjawia się niepostrzeżenie i generuje wszystkie tłumione tęsknoty i niewypowiedziane pragnienia. Wraz z rozwojem akcji z pozoru realistyczna historia zamienia się w przedziwną grę między partnerami, której stawką jest realizacja bycia kochanym. Dramat Jakuba Roszkowskiego jest debiutem autora, w tym roku tekst znalazł się w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej.

Co zrobi bohaterka przedstawienia po odebraniu telefonu pewnego mężczyzny, kiedy zostanie wzięta za kogoś, kim nie jest? „A komórka dzwoni” to komedia z wciągającą, kryminalną intrygą i zaskakującymi rozwiązaniami. Amerykańska autorka – Sarah Ruhl – obsypana nagrodami za teksty pisane dla teatru (m.in. finalistka nagrody Pulitzera za „Posprzątane”) stawia swoich bohaterów w niecodziennych sytuacjach. Świat, w którym poznamy postaci z jej utworu jest z jednej strony dobrze nam znany, z drugiej – jest odrealniony, wabi i zaskakuje.

Podkolesin - główny bohater „Ożenku”, to wy, tylko bardziej neurotyczny i zgorzkniały. Ale i on ma swój sen o pięknie i niewinności. W imię tego snu wyrusza - może słuszniej byłoby napisać: daje się wysłać - na ostatnią krucjatę po Mityczną Miłość. Na tej decyzji kończy się jakakolwiek jego kontrola nad zdarzeniami. Od tej chwili wypadki toczą się logiką horroru - surrealnego, momentami śmiesznego. Postaci, przestrzenie i zjawiska, które wokół niego wirują, są groteskowe, sztuczne lub absurdalne. W tym świecie nie ma uczuć, są tylko ich ikony. Choć i w tym świecie może zdarzyć się chwila prawdy i ukojenia.
Justyna Celeda, reżyser

Podkolesin - główny bohater „Ożenku”, to wy, tylko bardziej neurotyczny i zgorzkniały. Ale i on ma swój sen o pięknie i niewinności. W imię tego snu wyrusza - może słuszniej byłoby napisać: daje się wysłać - na ostatnią krucjatę po Mityczną Miłość. Na tej decyzji kończy się jakakolwiek jego kontrola nad zdarzeniami. Od tej chwili wypadki toczą się logiką horroru - surrealnego, momentami śmiesznego. Postaci, przestrzenie i zjawiska, które wokół niego wirują, są groteskowe, sztuczne lub absurdalne. W tym świecie nie ma uczuć, są tylko ich ikony. Choć i w tym świecie może zdarzyć się chwila prawdy i ukojenia.
Justyna Celeda, reżyser

Intymny, intensywny spektakl, którego pełną napięcia atmosferę potęgują zmysłowa muzyka i precyzyjnie zaprojektowana scenografia i kostiumy. Dorosłe dzieci po śmierci ojca stają wobec konieczności zaopiekowania się zagubioną matką. Sytuacja wywołuje ujawnienie skrywanych dotąd emocji i erotycznych obsesji.
Uwaga: spektakl tylko dla widzów dorosłych

 

Intymny, intensywny spektakl, którego pełną napięcia atmosferę potęgują zmysłowa muzyka i precyzyjnie zaprojektowana scenografia i kostiumy. Dorosłe dzieci po śmierci ojca stają wobec konieczności zaopiekowania się zagubioną matką. Sytuacja wywołuje ujawnienie skrywanych dotąd emocji i erotycznych obsesji.
Uwaga: spektakl tylko dla widzów dorosłych

 

Na Arce, o ósmej godzinie mają stawić się zwierzęta, jeśli chcą być ocalone z potopu. Pingwiny dowiadują się o tym fakcie od Gołębia, który wręcza im dwa bilety na pokład statku. Problem w tym, że Pingwiny są trzy... Kłócą się ze sobą, biją, mają trudne charaktery, ale żyją w przyjaźni. To nie będzie łatwy problem do rozwiązania.

Na Arce, o ósmej godzinie mają stawić się zwierzęta, jeśli chcą być ocalone z potopu. Pingwiny dowiadują się o tym fakcie od Gołębia, który wręcza im dwa bilety na pokład statku. Problem w tym, że Pingwiny są trzy... Kłócą się ze sobą, biją, mają trudne charaktery, ale żyją w przyjaźni. To nie będzie łatwy problem do rozwiązania.

Na Arce, o ósmej godzinie mają stawić się zwierzęta, jeśli chcą być ocalone z potopu. Pingwiny dowiadują się o tym fakcie od Gołębia, który wręcza im dwa bilety na pokład statku. Problem w tym, że Pingwiny są trzy... Kłócą się ze sobą, biją, mają trudne charaktery, ale żyją w przyjaźni. To nie będzie łatwy problem do rozwiązania.