Sezon, który pod wieloma względami był dla nas przełomowy.

Zdjęcie z premiery spektaklu WIAROŁOMNA. Fot. A. Rogozińska-Nowak

Na naszych scenach odbyło się siedem premier.

Jako pierwsza, premiera „Beckombergi” Sary Stridsberg w reżyserii Anny Augustynowicz. Spektakl, z racji pandemicznych obostrzeń, miał już swoją premierę online – tym razem jednak, po długim okresie oczekiwania, mogliśmy spotkać się z Państwem na Dużej Scenie na żywo.

Nasza kolejna premiera to „La Pasionaria” Antoniny Grzegorzewskiej w reżyserii debiutującej w teatrze repertuarowym Karoliny Szczypek. Projekt został realizowany został w ramach DRAMATOPISANIA – stypendialnego programu służącego wspieraniu polskiej dramaturgii współczesnej (dofinansowano ze środków Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu).

Po trzech dekadach Anna Augustynowicz przekazała ster naszego teatru w ręce Jakuba Skrzywanka. Lata dyrekcji artystycznej zwieńczyła realizacja spektaklu „Odlot” Zenona Fajfera, którego premiera wyjątkowo odbyła się w poniedziałek (13 grudnia), czyli

Zdjęcie ze spektaklu ODLOT, fot. Piotr Nykowski
“Odlot”, reż. Anna Augustynowicz

dokładnie w 30. rocznicę premiery „Klątwy” Stanisława Wyspiańskiego, pierwszego spektaklu, który Anna Augustynowicz wyreżyserowała w Teatrze Współczesnym. „Odlot” zdążył zachwycić zarówno krytyków, jak i widzów. Był pokazywany na 42. Warszawskich Spotkaniach Teatralnych, zdobył Grand Prix 28. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, a także okrzyknięto go Najlepszym Spektaklem XXVIII Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Łodzi (nagroda publiczności).

Naszą noworoczną premierą była „Edukacja seksualna” według tekstu i w reżyserii Michała Buszewicza. To pierwsza premiera, symbolicznie rozpoczynająca okres funkcjonowania teatru pod artystycznym kierownictwem Jakuba Skrzywanka. Przedstawienie powstawało pod czujnym okiem psycholożki i seksuolożki Mai Wencierskiej. Głos zabierała także Młodzieżowa Rada Ekspercka, nowatorski organ

Zdjęcie ze spektaklu EDUKACJA SEKSUALNA, fot. Piotr Nykowski
“Edukacja seksualna”, reż. Michał Buszewicz

doradczy, powołany specjalnie na potrzeby realizacji „Edukacji seksualnej”. Spektakl został finalistą Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej, a jesienią ruszy w trasę po Polsce, w ramach programu TEATR POLSKA.

Wiosną w Teatrze Małym odbyła się premiera „Fok” w reżyserii debiutującej w teatrze repertuarowym Marii Magdaleny Kozłowskiej (spektakl powstał według pomysłu Pawła Soszyńskiego), a na Dużej Scenie pokazaliśmy przedstawienie „Spartakus. Miłość w czasach zarazy” w reżyserii Jakuba Skrzywanka. Sztuka powstała w oparciu m.in. o reportaże dziennikarza Onetu Janusza Schwertnera. Przy realizacji projektu wspierająco pracowało blisko czterdzieści osób (m.in. studentki z Akademii Sztuki w Szczecinie, osoby ze Stowarzyszenia Lambda Szczecin czy Koło Gospodyń Wiejskich ze wsi Stobno), a scenografię (stanowiącą samodzielne dzieło sztuki!) stworzył niezastąpiony Daniel Rycharski.

Sezon zakończyliśmy premierą pierwszej realizacji w ramach naszych Rezydencji Artystycznych – sztuką „Wiarołomna” w reżyserii Hany Umedy. Tym samym powołaliśmy do życia nową przestrzeń teatralnego eksperymentu, Scenę Nowe Sytuacje. Kolejne rezydenckie premiery w grudniu i listopadzie, a tymczasem ogłosiliśmy nabór do II edycji – tym razem do współpracy zapraszamy również artystów pochodzących z Ukrainy.

Jesteśmy dumni ze wszystkich naszych przedstawień. O naszych spektaklach pisali Onet, Gazeta Wyborcza, Dwutygodnik, Tygodnik Powszechny, Dialog, Didaskalia, Newsweek… Pisał Dagens Nyheter, pisał Theater der Zeit. Materiały i reportaże emitowały radio Tok FM, Radio Nowy Świat czy TVN. A odbiór i wsparcie publiczności, tysięcy osób, które razem z nami śmiały się i płakały, przeszła nasze najśmielsze marzenia i oczekiwania.

Co więcej? W tym sezonie powitaliśmy w zespole Teatru

Zdjęcia ze spektaklu "Spartakus. Miłość w czasach zarazy", fot. Piotr Nykowski
“Spartakus. Miłość w czasach zarazy”, reż. Jakub Skrzywanek

Współczesnego dwie zupełnie nowe osoby (pedagożkę teatralną Martę Gosecką i kuratorkę projektów międzynarodowych Iwonę Nowacką), których obecność znacznie poszerzyła zarówno zakres, jak i pole naszych działań. Dzięki staraniom Marty Goseckiej stałym elementem stały się EDUPREMIERY, czyli premiery, które organizujemy specjalnie dla nauczycieli, edukatorów, pedagogów, animatorów kultury i wszystkich, którym bliska jest idea pracy z młodzieżą. Każdej Edupremierze towarzyszą dyskusje z udziałem ekspertów i twórców spektaklu. Ten sezon obfitował również w autorskie zajęcia i warsztaty teatralne, spotkania z nauczycielami, a także (przełomowe!) warsztaty z edukacji seksualnej, asystujące spektaklowi „Edukacja seksualna”, przygotowane i współprowadzone przez seksuolożkę, w których udział wzięła młodzież, dorośli, rodzice i seniorzy.

Działania naszego teatru wyszły również poza polskie granice. W ramach współpracy z włoskim Santarcangelo Festival, wzięliśmy udział w międzynarodowych wydarzeniach dotyczących tańca współczesnego, organizowanych pod hasłem „Boarding Pass Plus Dance”. Legendarny teatr Münchner Kammerspiele został partnerem naszej Rezydencji Artystycznej Scena Nowe Sytuacje (dzięki czemu twórcy objęci rezydencją skorzystali z wiedzy i doświadczenia artystów i tutorów współpracujących z teatrem ze stolicy Bawarii). A dzięki partnerstwu z Hessisches Landestheater w Marburgu spektakl „Kobieta zagrożona niskimi świadczeniami emerytalnymi” został przetłumaczony i zaprezentowany niemieckiej publiczności. Także w ramach kooperacji z teatrem w Marburgu (Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej i Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu) sztuka Anah Filou „Ptasilot” została przetłumaczona na język polski (ukłony dla naszej koordynatorki projektów międzynarodowych Iwony Nowackiej) i pokazana niemieckiej Polonii.

Nowa energia pojawiła się także w naszym zespole aktorskim (a ściślej artystyczno-edukacyjnym). Dołączyła do nas Helena Urbańska, która jest w trakcie pisania pracy magisterskiej na wydziale aktorskim w Akademii Teatralnej w Warszawie. Helena Urbańska jest współtwórczynią podcastu „Lesbijski SOR”. Współpracowała m.in. z: Teatrem 21, TR Warszawa, Teatrem Powszechnym w Warszawie, Stowarzyszeniem Pedagogów Teatru, a w naszym teatrze możecie ją oglądać w spektaklu „Edukacja seksualna” i „ Spartakus. Miłość w czasach zarazy”.

Oprócz tego organizowaliśmy debaty. Pierwsza z nich, debata „Śmietnik historii”, powstała we współpracy z warszawskim Teatrem Powszechnym w ramach Forum Przyszłości Kultury. W dyskusji na temat kulturowego i społecznego wymiaru „śmietnika historii” udział wzięli Elżbieta Janicka (literaturoznawczyni, fotografka), Dorota Kowalewska (doktorka nauk społecznych), Daniel Rycharski (artysta wizualny, aktywista) i Jan Wasiewicz (filozof). A dyskusję poprowadzili Amel Mana i Sebastian Słowiński z Teatru Powszechnego w Warszawie.

Kolejne dwa wydarzenia korespondowały z naszymi przedstawieniami. W ramach „KONIEC DYSKUSJI – Rozmowa wokół cenzury i granic sztuki” spotkaliśmy się Adamem Łoną Zielińskim, Ingą Iwasiów i Stanisławem Rukszą – by porozmawiać o cenzurze i tym, gdzie kończy się przestrzeń dla swobodnych działań twórczych. Zalążkiem do dyskusji stały się kontrowersje związane z plakatem do spektaklu „Foki”, na którym umieściliśmy zdjęcie dokumentujące performance rzeźby miejskiej w wykonaniu Pauliny Kitlas i Marii Magdaleny Kozłowskiej (fotografie wykonała Karolina Babińska). Natomiast „Spartakusowi…” towarzyszyła debata „Miłość to nie zaraza”, w której udział wzięli Janusz Schwertner – dziennikarz i publicysta, współautor książki „Szramy. Jak psychosystem niszczy nasze dzieci”, laureat European Press Prize za reportaż „Miłość w czasach zarazy”, Piotr Jacoń – dziennikarz, prezenter programów informacyjnych w TVN24, autor książki „My, trans” opisującej problemy osób transpłciowych i ich bliskich, przedstawiciele organizacji zrzeszającej osoby LGBTQ+ Lambda Szczecin (m.in. Monika Tichy) i Agnieszka Kopacz – bohaterka jednego z reportaży Janusza Schwertnera, mama osoby tęczowej.

Jako instytucja publiczna, staraliśmy się także włączyć w pomoc dla

Zdjęcie gmachu Muzeum Narodowego, widok z góry, napis "dzieci" w jęz. rosyjskim, fot. P. Nykowski
Napis „дети” w solidarności z Ukrainą, fot. Piotr Nykowski

uchodźczyń i uchodźców z Ukrainy. Członkowie teatralnego zespołu byli nie tylko byli aktywnie zaangażowani w pomoc wolontariacką (m.in. w punkcie na Dworcu Głównym w Szczecinie); teatr przygotował również tłumaczenie sztuki „Być jak Beata” na język ukraiński i szereg warsztatów wzmacniających dla wolontariuszy.

***

Czy to był „sezon bezpowrotnie utraconej nadziei na społeczną zmianę?”. Przywołując w pamięci widok setek współpracujących z nami twarzy; osób, które wsparły nas swoją wiedzą i doświadczeniem, a także setek poruszonych widzów, podczas owacji na stojąco, liczymy na to, że jednak nie.

Z niecierpliwością czekamy na kolejny sezon! Do zobaczenia po wakacjach we Współczesnym!

 

Zespół Teatru Współczesnego w Szczecinie

Ads

facebook