Don't kiss me now

„Spektakl opiera się na wspaniałym pomyśle aktorskim. Na scenie obecnych jest 10 aktorek, jednak w zależności od upływu czasu, w Cahun i Moore wcielają się coraz dojrzalsze pary aktorek, a owe zmiany granych postaci zachodzą nadzwyczaj płynnie (wszystkie panie grają znakomicie, lekko i żarliwie). Ważnym aspektem przedstawienia jest także wykorzystanie fotografii prezentowanych przy pomocy rzutnika, co jeszcze mocniej personalizuje spektakl — bohaterki były przecież fotografkami.
Chwała więc autorkom spektaklu za przypomnienie tak barwnych postaci w tak przemyślany i poetycki sposób. I za antywojenne przesłanie — równie bliskie bohaterkom, jak i nam".

„Słowa takie jak ‘nazizm’ ucinają zasięgi w mediach społecznościowych. Może to celowe nawiązanie do rządzących dziś światem algorytmów, które uniemożliwiają nazywanie rzeczy po imieniu? Jednocześnie, korzystając ze swojego dobrego słuchu na rzeczywistość, Nowak opowie o tym, w jaki sposób ponadczasowo ją wypieramy i jak racjonalizujemy okrucieństwo. ‘Zawsze gdzieś coś jest nie idealnie, no ale ludzie kochani, to przecież nie można się dać zwariować’ powie jedna z postaci jeszcze przed wojną; inna zapyta: ‘ale co nas w Paryżu w sumie niemiecki kanclerz?’. Sporo w tym ironii i czarnego humoru, bo znamy przecież ciąg dalszy tamtej historii. Wiemy, że już wtedy w Paryżu było się czym martwić. (…) Najbardziej atrakcyjne są jednak sceny z kotem (Maria Wójtowicz). Pomysł, aby właśnie kot ze swoją apodyktyczno-arystokratyczną naturą, uwięziony w torebce na statku, owinięty w kocyk, który ‘może i jest mięciutki i puchaty, ale ogranicza twoje podstawowe prawo do wolności’, czytał Nietzschego i stawał się symbolem początkującego nazizmu, uważam za fenomenalny. W końcu kot ma dziewięć żyć, nie dzieli się swoim miską ani posłaniem, a ludzie są mu posłuszni”.

„Historia jak z pięknej, ale smutnej bajki. A do bólu prawdziwa. (…) tytuł z lekka poetycki, trochę prowokujący, jakby z czułej komedii romantycznej wzięty. Nie całuj mnie teraz... Teraz, czyli kiedy? Można by rzec: wtedy, bo to historia z przeszłości, ale i teraz właśnie, w naszych czasach. (…) To raczej spektakl o potrzebie miłości, zwłaszcza jako odwrotnej stronie nienawiści. Potrzebie bliskości i akceptacji, przeciwstawionych rygorom ‘w imię zasad’. Niezgodzie i wynikłym z niej działaniu, pod prąd wymuszonej okolicznościami zgody i wygodnej bierności”.

„Porywająca, pełna kobiecej i punkowej energii herstoria, odnawiająca pamięć o niezwykłych artystkach i dająca lekcje życia godnego i spełnionego. Autorki w ciekawy sposób budują tę narrację, łącząc czułą intymność domowych, sypialnianych rozmów z obrazem odważnego, nieustępliwego publicznego zaangażowania. W pełni kobieca obsada pewnie prowadzi swoje bohaterki przez kolejne ery, epoki, wydarzenia, skutecznie przekazując emocje związane z wojną, potrzebą oporu, niepokojem o świat. I niekończącą się, dającą siłę i nadzieję, miłość”.