Paprykarz szczeciński

Reviews

• „I czego tu nie ma! Gatunkowo jest to bowiem przepyszna mieszanka komedii, dramatu, musicalu, horroru i sci-fi podlana cudownym morzem absurdu. Michał Kmiecik napisał błyskotliwy scenariusz żywo korzystający z klisz, komentujący przy tym rzeczy fundamentalne. O ile jest się tu z czego pośmiać, o tyle przygotujcie się też na mocne wzruszenia (potencjalnie zabawny żart o zepsutym telefonie w ułamek sekundy przeradza się w sytuację chwytającą za serce i gardło; autorzy zadbali też o poruszające zakończenia spektaklu)”. 
   
  – Mateusz Michalski, na.sztuki (go to source)
• „To teatralna delicja. Odświeżająca, choć przecież z konserwy. (…) Rozwijana z iście stalową konsekwencją historia zaczyna się od niby nieistotnego wypadku — uderzenia się w głowę, które uruchamia łańcuch zdarzeń, odbić, absurdalnych sytuacji, które zaplatają się ze sobą w często niespodziewany sposób. Nie zabraknie tu lęku przed odrzuceniem i zdradą partnera, zawodowej frustracji, a nawet nagłej interwencji kosmitów. Zarazem wszystkie te elementy nie są chaosem – pozostają w osobliwym porządku opowieści, snutej przez figurę nieudanego demiurga-autora z kompleksami. To surrealny teatr, który operuje nastrojem, niecodzienną formą, absurdalnym detalem i subtelnym żartem”.
  – Witold Mrozek , Gazeta Wyborcza (go to source)
• „Styl Kmiecika to pulpa – w PAPRYKARZU SZCZECIŃSKIM widać to już w punkcie wyjścia. Bo czym jest tytułowy szczeciński produkt rybny, jeśli nie pulpą właśnie, przetworzeniem przetworzonego? I jednak – może to kwestia gustu, ale co tu dużo mówić – jest pyszny. Spektakl zahacza o tożsamość lokalną: w Szczecinie, na Łasztowni, stoi nawet pomnik kultowej puszki. Takich lokalnych smaczków w spektaklu jest więcej (…). Styl reżyserującego tekst Marcina Libera to zaś widowiskowość w skali wielkiej i średniej – to twórca ultrazdolny, eklektyczny, sprawny i mimo dość długiej obecności na scenie wciąż potrafiący zaskoczyć widzów. (…) Entuzjastyczna reakcja publiczności na szczeciński spektakl pokazuje, jak bardzo w teatrze potrzeba powietrza i zabawy. Kiedy w ostatniej scenie jeden z aktorów pyta ze sceny: ‘No i co, podobało się?’ – nie ma w nim niepewności ani potrzeby akceptacji. Jest raczej pewność, że taki teatr trzeba robić. No bo trzeba”.
  – Anna Pajęcka, Dwutygodnik (go to source)
• „Mirek Kaczmarek wymyślił fenomenalne kostiumy. Aktorzy ubrani są w puszki paprykarza z otworami na głowę i ręce, wieczko jest ich okrągłym brzuchem. ‘Blacha’ jest miękka, brzydka i marna jak oryginał. Nawet pokrywka po oderwaniu zwija się w charakterystyczny ząbkowany naleśniczek, ostry i niebezpieczny, potrafiący nieźle skaleczyć. Odsłaniająca się zawartość jest nader mało apetyczna. Kostiumy czynią z postaci scenicznych rodzaj pajacyków z karykaturalnym tułowiem, nie krępują jednak gry, pozwalają i na solowe standuperskie monologi, i na efektowne zbiorówki, rozśpiewane i roztańczone. ”
  – Jacek Sieradzki, e-teatr.pl (go to source)