Trump. Królewski szlak

„Paweł Miśkiewicz stworzył na scenie Teatru Współczesnego imponujące widowisko. Sięgnął po wszelkie możliwe formy teatralne, znakomicie tez skorzystał z nowych możliwości technologicznych. Jego spektakl robi duże wizualne wrażenie. (…) Miśkiewicz mimo wielu autorskich ingerencji, także w tekst (Bednarczyk) pozostawia nienaruszoną wymowę tytułowego ‘królewskiego szlaku’. Zarówno u Jelinek, jak u niego jest to droga prowadzącą wcale nie ku wielkości, lecz ku rozpadowi. Do tej wielkiej dziury w miejscu fontanny na Wałach Chrobrego wpada język, szacunek, racjonalność, a wreszcie demokracji i istota wspólnoty. Gorzki finał jaki proponuje Miśkiewicz jest zapisany na kartach utworów Jelinek - dlaczego społeczeństwa tak łatwo zakochują się w własnych katastrofach.”

„W tym spektaklu Donald Trump to spotworniały produkt rozciągniętej na całą planetę amerykańskiej wyobraźni. To dla niego śpiewają z ekranu Myszka Miki, Marilyn Monroe, a nawet Statua Wolności. (…) ‘Trump. Królewski szlak’ to zarazem najodważniejszy dotąd przykład wykorzystania sztucznej inteligencji w polskim teatrze, a zarazem przykład spektaklu, w którym AI jest bardzo na miejscu. Wygenerowane przez nią deepfake’i tworzą kontrapunkt dla poetyckiego tekstu noblistki o rozpadającym się świecie. Na wielkich ekranach widzimy wygenerowane komputerowo, bardzo przekonujące materiały telewizji ‘GNN’ – relacje i komentarze z Waszyngtonu i Mar-a-Lago z roku 2028, kiedy to prezydent Trump zdecydował się zlikwidować dwudziestą drugą poprawkę do konstytucji USA, wprowadzającą limit kadencji – i rządzić, jak król, dożywotnio. (…) I jasne, ‘ożywianie’ statycznych zdjęć czy obrazów przedmiotów, by mówiły czy śpiewały, to w 2026 roku żadna rewelacja – wielu użytkowników Facebooka czy Instagrama jest zalewanych rolkami opartymi na tym chwycie. Ale sposób, w jaki twórcy ‘Trumpa. Królewskiego szlaku’ używają tych narzędzi, by wpleść je w przedstawienie, robi wrażenie – to ludzie panują nad medium, nie medium nad ludźmi. To świetna robota Sergiusza Wasilewskiego i Marka Kozakiewicza, którzy przy tworzeniu spektaklu odpowiadali za projekcje (Wasilewski był tu ‘projektantem wideo AI’).”